شماره ۲۱۵ - گر تیغ تو خواهد سرو جان هم چه نزاع است

گر تیغ تو خواهد سرو جان هم چه نزاع است
جان پیش تو چون خاک بود سر چه متاع است ۱

چون پای تو بوسم بوداع از سر حسرت
کآتش ز لبم شعله زنان وقت وداع است ۲

منگر به حقارت دل ما را که ز مهرت
گر ذره بود ذره خورشید شعاع است ۳

مخمور غم عشق تو دارد سر کویی
زان روی که در مدرسه عقل صداع است ۴

چون گوی فلک دل که بچو گان تو افتاد
گویی ز ازل تا ابدش وقت سماع است ۵

با سلطنت وصل چه جای دگران است
اهلی اگر این بحث کند جای نزاع است ۶