شماره ۲۴۵ - نه از طرب هوس گشت با غم افتادست

نه از طرب هوس گشت با غم افتادست
هوای نو گل خود در دماغم افتادست ۱

چه تیره است شبم با وجود آتش دل
مگر که چشم بدی بر چراغم افتادست ۲

هلاک خود طلبم من که می خورم بی تو
گمان مبر که نظر بر فراغم افتادست ۳

چو لاله بر سر راهت فتاده ام بنگر
که هوش رفته و از کف ایاغم افتادست ۴

بکوی او همه جا لاله زار شد اهلی
ز بسکه پنبه خونین ز داغم افتادست ۵