شماره ۲۴۷ - گر چو گل در کف ما جام می صبحگهی است

گر چو گل در کف ما جام می صبحگهی است
آنهم از سایه اقبال تو ای سرو سهی است ۱

بهر جان هر که دم از بی گنهی زد بکشش
چه گناهش بتر از دعوی این بی گنهی است ۲

پادشاهان همه شب پاس درت میدارند
پاسبانی بسر کوی بتان پادشهی است ۳

ایکه در بند بتانی ز جفا داد مزن
زانکه رسم و ره اینطایفه بی رسم و رهی است ۴

آه مستان خرابات خدا رد نکند
بلکه مقبول تر از زمزمه خانقهی است ۵

سرخ رویند چو گل اهلی ازین باغ همه
بلبل سوخته از بخت خودش روسیهی است ۶