شماره ۲۵۹ - تا بر گل تو سنبل پر خم دمیده است

تا بر گل تو سنبل پر خم دمیده است
بوی بهشت در همه عالم دمیده است ۱

صبح است و جامه چاک زدی درمی صبوح
صبحی چنین ز جیب فلک کم دمیده است ۲

حور و فرشته را اگر از جان سرشته اند
بوی محبت از گل آدم دمیده است ۳

در حیرتم ز مهر خطت از دل رقیب
کز سنگ خاره سبزه خرم دمیده است ۴

اهلی درین چمن مشو از خار غم ملول
زان رو که خارو گل همه با هم دمید است ۵