شماره ۲۹۶ - هرکه برخاست ز سودای تو بر جا ننشست

هرکه برخاست ز سودای تو بر جا ننشست
تا نیفکند به پای تو سر از پا ننشست ۱

عرصه کوی تو صحرای قیامت باشد
زانکه هرگز ز سر کوی تو غوغا ننشست ۲

گرچه عمری بنشستم به سر راه امید
جز سگ کوی تو کس با من شیدا ننشست ۳

دل مجنون نه به دیوانگی از خلق رمید
عقل او بود که با مردم دانا ننشست ۴

داد طوفان سرشکم همه عالم بر باد
در تنور دل من آتش سودا ننشست ۵

گرد راهت به سر سرو سهی باد نشاند
خاک پای تو کجا رفت که بالا ننشست ۶

پهلوی خار کسی سرو سهی را ننشاند
اهلی از یار مشو رنجه که با ما ننشست ۷