هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی است که به موضوع عشق، حیرت، و ناشناختگی در برابر اسرار وجود و عشق الهی می‌پردازد. شاعر از ناتوانی عقل در درک عشق و رازهای دل سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که تنها عاشقان حقیقی می‌توانند این اسرار را درک کنند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات انتزاعی و نمادین نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

شماره ۳۱۰ - ایکه میپرسی که با دل همسخن در خانه کیست

ایکه میپرسی که با دل همسخن در خانه کیست
طوطی حیران چه میداند که در آیینه کیست ۱

مار گنج عشق یار از عقل ما کی دم زند
غیر محرم آگه از نقد دل گنجینه کیست ۲

کی زند بر سینه سنگ از دست دل دیوانه وار
هر که دریابد که با دل همنشین در سینه کیست ۳

من نمیگویم که بود از باده شب مست و خراب
نرگست گوید که مست از باده دوشینه کیست ۴

چرخ هم در کینه عاشق بود سنگ غمش
جان من در عالم عشق از حسد بی کینه کیست ۵

حال پیر می فروش از من مپرس ایشیخ شهر
من چه میدانم که شیخ مسجد آدینه کیست ۶

جان من خلقی ز عشقت گر چو اهلی دم زنند
خود تو میدانی کز ایشان عاشق دیرینه کیست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۲۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۰۹ - زاهد بره کعبه رود کاین ره دین است
گوهر بعدی:شماره ۳۱۱ - عندلیب از حسن گل افروختن داند که چیست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.