شماره ۳۵۹ - مرا چو شبنم از آن مایه حیات کم است

مرا چو شبنم از آن مایه حیات کم است
که آفتاب مرا با من التفات کم است ۱

چرا چو آب حیات از لبم نبخشی جان
مگر دهان تو از چشمه حیات کم است ۲

زکوه میوه خوبی چو جستم از دهنت
لب تو گفت که این میوه را زکوه کم است ۳

بخنده شکر لعلت نبات را بشکست
بدین حلاوت لب کوزه نبات کم است ۴

بحسن و خلق و وفا چون تو آدمی نبود
نه آدمی که ملک هم بدین صفات کم است ۵

خلاصی من پیر از غم جوانان نیست
ز دام عشق نکویان ره نجات کم است ۶

ثبات مهر چه جویی ز گلرخان اهلی
برو که نوگل این باغ را ثبات کم است ۷