شماره ۵۰۷ - هر کدورت که نصیب من دلخسته شود

هر کدورت که نصیب من دلخسته شود
چون بمیخانه روم پاک ز دل شسته شود ۱

تا مرا در جگر آتش بود از شوق رخت
کی چو شمع از مژه ام اشک روان بسته شود ۲

مگسل از من که بامید سر زلف تو دل
میبرد از رگ جان تا بتو پیوسته شود ۳

آندم ایدیده ز خار مژه گل خواهی چید
که دوصد خار بن از خون تو گلدسته شود ۴

کی بود ایمه بد خو که بشمشیر اجل
اهلی از بند غم هجر تو وارسته شود ۵