شماره ۶۲۷ - مستی و گر فرشته ز لعل تو بو برد

مستی و گر فرشته ز لعل تو بو برد
دندان بدین رطب که تو داری فرو برد ۱

در دور چشم مست تو ایشوخ، شیخ شهر
گردن نهاد کز پی رندان سبو برد ۲

چشم تو جادویی است که هاروت را بسحر
از جوی تشنه آرد و بازش بجو برد ۳

نام پری ز شوق تو گه گاه می برم
کس را چه حد که نام تو ای تندخو برد ۴

پیشت نهاد پنجه خورشید پشت دست
با آنکه حسنش از همه آفاق گو برد ۵

سودی نداشت گریه که بر روی زرد من
رنگی نریختی که کس از شستشو برد ۶

چون میرم از غمش بمسیحم چه حاجت است
اهلی همین بسم که کسی نام او برد ۷