شماره ۶۳۷ - لبت از روزه چرا خشک چو عناب شود

لبت از روزه چرا خشک چو عناب شود
لعل سیراب تو حیف است که بی آب شود ۱

آفتابا بگشا روزه چو بی تاب شوی
حیف از چشمه خورشید که بی تاب شود ۲

گلی از وصل تو چینم مگر آندم که تو را
نرگس مست صبوحی زده در خواب شود ۳

چون شکارت نشود ماهی دل بلکه کباب
چون بر آن آتش رخ موی تو قلاب شود ۴

خون من ریخت رقیب تو و نگذاشت بمرگ
گرگ از آن نیست که موصوف بقصاب شود ۵

سیم اشک اینهمه میریزم و حیرت دارم
که بخاک سر کویت همه سیماب شود ۶

بر در میکده آن به که نشیند اهلی
تا بکی معتکف گوشه محراب شود ۷