شاعر در این شعر از درد دوری و فراق معشوق مینویسد و بیان میکند که صبرش در این جدایی به پایان رسیده است. او از عشق و اشتیاق خود به معشوق میگوید و اشاره میکند که این عشق تا قیامت ادامه خواهد داشت. همچنین، شاعر از رنج هجران و بیماری ناشی از آن سخن میگوید و اظهار میدارد که هر کس مانند او عاشق شود، محکوم به رنج و بیماری است. در پایان، شاعر به زودگذر بودن زیباییهای دنیوی اشاره میکند و معتقد است که تنها عشق واقعی است که ماندگار است.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و احساساتی است که درک آنها به بلوغ عاطفی و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۶۶۷ - مرا از دوریت تا کی صبوری کار خواهد بود
اگر حال این بود کارم بسی دشوار خواهد بود ۱
چنان باز است در راه تو ای خورشید چشم من
که تا صبح قیامت دیده ام بیدار خواهد بود ۲
به بیماری کشید از هجر تو کارم تو خود دانی
که هر کوبی تو ماند لاجرم بیمار خواهد بود ۳
بهار حسن گلرویان دوروزی بیشتر نبود
تو باید سر و من باشی کزین بسیار خواهد بود ۴
بود خط غلامی نامه اهلی بسوی تو
بحشرش خط آزادی همین طومار خواهد بود ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
