شماره ۷۱۶ - ایخوش آنکس که چو گل مستی بیباک کند

ایخوش آنکس که چو گل مستی بیباک کند
ساغری درکشد و پیرهنی چاک کند ۱

برق حسن تو که بر لاله رخان آتش زد
تاچه با خرمن مشتی خس و خاشاک کند ۲

آخر ای پادشه حسن نگویی که کسی
تا بکی داد زند چند به سر خاک کند ۳

چند افتیم بپای همه چون نیست کسی
که بدامان کرم چهره ما پاک کند ۴

تنگدل اهلی از آنگل چو شوی غنچه صفت
که هزار از تو بیک خنده فرحناک کند ۵