هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن از مفاهیمی مانند عشق، فداکاری، نور و روشنایی، و وفاداری صحبت میشود. شاعر از پروانهای که به دور شمع میگردد و عاشقانه میسوزد، به عنوان نمادی از عشق و ایثار یاد میکند. همچنین، از کعبه و میخانه به عنوان مکانهای معنوی و عرفانی نام برده شده است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی بالا، فهم آن را برای سنین پایینتر دشوار میکند.
شماره ۷۳۲ - هر شمع جمالی که بر افروخته باشد
هر شمع جمالی که بر افروخته باشد
پروانه او جان من سوخته باشد ۱
چشم از تو که پوشد مگر آن طفل که چون زاد
از مادر ایام نظر دوخته باشد ۲
خواهد به نثار قدمت دیده من ریخت
لعلی که بخون جگر اندوخته باشد ۳
میخانه ما کعبه فیض است کز آنجا
صد تیره درون شمع دل افروخته باشد ۴
در مهر و وفا حاجت آموختنش نیست
اهلی که وفا از ازل آموخته باشد ۵
پروانه او جان من سوخته باشد ۱
چشم از تو که پوشد مگر آن طفل که چون زاد
از مادر ایام نظر دوخته باشد ۲
خواهد به نثار قدمت دیده من ریخت
لعلی که بخون جگر اندوخته باشد ۳
میخانه ما کعبه فیض است کز آنجا
صد تیره درون شمع دل افروخته باشد ۴
در مهر و وفا حاجت آموختنش نیست
اهلی که وفا از ازل آموخته باشد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۲۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۷۳۱ - گرچه از عشق بتان صبر و دل و هوشم شد
گوهر بعدی:شماره ۷۳۳ - گنجی است عشق کز وی صد جان هلاک گردد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.