هوش مصنوعی: این متن شعری است که از زبان فردی رنج‌دیده و عاشق خطاب به معشوق یا طبیعت سروده شده است. شاعر از معشوق می‌خواهد که بر درد و رنج او نخندد و با وجود شادی و خنده‌های معشوق، او در غم و اندوه به سر می‌برد. متن پر از استعاره‌های زیبا مانند پروانه، شمع، نوبهار و ابر است که احساسات عمیق شاعر را نشان می‌دهد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

شماره ۷۶۶ - ایمرغ آزاد از قفس پر بر دل افکاران مخند

ایمرغ آزاد از قفس پر بر دل افکاران مخند
شکرانه کز غم فارغی بر ما گرفتاران مخند ۱

هرگز بپایت زین چمن خاری نرفت از دست غم
ای نوگل خندان من بر زخم غمخواران مخند ۲

در سجده روی تو بت چین جبین ما کشد
سررشته تقدیر بین بر ما گنهکاران مخند ۳

اندیشه کن از درد و غم شادی مکن بر روز ما
هان ای طبیب سنگدل بر درد بیماران مخند ۴

پروانه سوزان از وفا خندان تو چون شمع از جفا
باری وفا گر نیستت بر ما وفادارن مخند ۵

ای نوبهار عاشقان کز دیدنت گریم چو ابر
چون برق از چشمم مرو بر اشک چون باران مخند ۶

گر غافلند این بیغمان اهلی تو باری عاشقی
بر ما گرانباران غم همچون سبکباران مخند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۰۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۷۶۵ - پیش اغیار آن پریرخ تا دو سنبل شانه کرد
گوهر بعدی:شماره ۷۶۷ - یاران همه مست و خبر از خویش ندارند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.