خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر از حافظ است که در آن شاعر از عشق، بخشش و لطف الهی سخن میگوید. او از پیر شدن و سفیدی موها میگوید و از معشوق میخواهد که گاهی به او توجه کند و بخشنده باشد. همچنین، شاعر از گناهکاران میخواهد که مورد بخشش قرار گیرند.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات نیاز به تفسیر دارند که برای گروههای سنی پایین مناسب نیست.
شماره ۹۲۱ - بر مست خود به پیری و عمر تبه ببخش
بر مست خود به پیری و عمر تبه ببخش
موی سفید بین و بروی سیه ببخش ۱
یکبار خود بشیوه عاشق کشی مکن
گاهی بکش بنرگس سرمست و گه ببخش ۲
کارم بیک نفس چو رسد یکنظر فکن
جانی بتازه دیگرم از یک نگه ببخش ۳
ایشاه حسن در خور این حسن لطف کن
یکبوسه گر من از تو بخواهم تو ده ببخش ۴
راه خسان دهی و برانی ز در مرا
یکبار سوی خویش مرا نیز ره ببخش ۵
اهلی بسجده تو گنهکار گر بود
اورا مکش ز بهر خدا یک گنه ببخش ۶
موی سفید بین و بروی سیه ببخش ۱
یکبار خود بشیوه عاشق کشی مکن
گاهی بکش بنرگس سرمست و گه ببخش ۲
کارم بیک نفس چو رسد یکنظر فکن
جانی بتازه دیگرم از یک نگه ببخش ۳
ایشاه حسن در خور این حسن لطف کن
یکبوسه گر من از تو بخواهم تو ده ببخش ۴
راه خسان دهی و برانی ز در مرا
یکبار سوی خویش مرا نیز ره ببخش ۵
اهلی بسجده تو گنهکار گر بود
اورا مکش ز بهر خدا یک گنه ببخش ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۲۰ - روشنی بخش دلم شد تن غم پرور خویش
گوهر بعدی:شماره ۹۲۲ - گر تشنه آب خضری از سر اخلاص
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
