هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق و هستی است. در آن از مفاهیمی مانند عشق، رنج، صبر و امید استفاده شده است. شاعر از درد فراق می‌نالد، اما در عین حال به لطف و رحمت معشوق امیدوار است. همچنین، از مفاهیم نمادین مانند شمع، آینه، کعبه و لاله برای بیان احساسات خود بهره می‌برد.
رده سنی: 16+ این شعر حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از نمادها و استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شماره ۹۲۰ - روشنی بخش دلم شد تن غم پرور خویش

روشنی بخش دلم شد تن غم پرور خویش
روشنست آینه شمع ز خاکستر خویش ۱

سگ آن رند قلندر صفت شاه وشم
کز سفال سگ او ساخته جام زر خویش ۲

من بیمار چنان زار شدم کز تن من
هیچ فصاد بخون تر نکند نشتر خویش ۳

کعبه گر در نگشاید برخم گو مگشای
تو گشا بر رخم ای کعبه دلها در خویش ۴

عاقبت گوی ز میدان ببرد چون چوگان
هرکه با خاک رهت کرد برابر سر خویش ۵

بسکه از آتش می همچو گل افروخته یی
لاله از دست تو بر سنگ زند ساغر خویش ۶

اهلی از سبز خط خود طمع وصل مکن
که لبش طوطی جان را ندهد شکر خویش ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۰۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۹۱۹ - گر فراغت طلبی همنفس رندان باش
گوهر بعدی:شماره ۹۲۱ - بر مست خود به پیری و عمر تبه ببخش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.