هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عارفانه بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق است. او خود را سایه‌ای سوخته از وصال معشوق می‌داند و از دوری و بخت سیاه شکایت می‌کند. شاعر تأکید می‌کند که بدون رضایت معشوق، زندگی برایش ارزشی ندارد و از هجران معشوق رنج می‌برد. او خود را مانند کوهی از غم می‌داند که در برابر بادهای روزگار نمی‌لرزد و عشقش مانند شمعی است که از آتش آه می‌سوزد. در نهایت، شاعر خود را در مقام یک بنده‌ی فداکار و عاشق معشوق می‌داند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.

شماره ۱۰۸۳ - ما سایه صفت سوخته وصل تو ماهیم

ما سایه صفت سوخته وصل تو ماهیم
دور از تو ز بیطالعی بخت سیاهیم ۱

گر زندگی ما نه بدلخواه تو باشد
بالله که ما زندگی خویش نخواهیم ۲

ما را کشی از هجر خود و زنده کنی باز
عیسی روانبخشی و ما زنده گواهیم ۳

بر ما نگهت نیست بجز گوشه چشمی
ای آهوی چین کشته این نیم نگاهیم ۴

در کوی تو چون کاه بهر باد نلرزیم
ما کوه غمیم از بد ایام نکاهیم ۵

چون شمع فروغ دل ما ز آتش آهست
ما زنده ازین دود دل و آتش آهیم ۶

ز آسوده دلی بر در میخانه چو اهلی
شاهنشه وقتیم و سگ بنده شاهیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۱۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۰۸۲ - مست آنم که ز دستت قدحی نوش کنم
گوهر بعدی:شماره ۱۰۸۴ - شور ستمت چند کند دور ز خویشم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.