شماره ۱۲۱۰ - خورشیدوار هرکه دلش سوخت داغ او

خورشیدوار هرکه دلش سوخت داغ او
عالم فروز تا به ابد شد چراغ او ۱

سلطان عشق مهر سلیمان دهد به دیو
گر باد تخت و بخت بود در دماغ او ۲

بگذر از این چمن که بجز داغ همچو گل
طرفی نبسته است کس از طرف باغ او ۳

بلبل که دارد اینهمه مستی ز عشق گل
بویی شنیده است مگر از ایاغ او ۴

گر منکرست وادی عشقت ز خون ما
خون میچکد هنوز ز منقار زاغ او ۵

ما پیر عالمیم و جهان طفلا راه ماست
ما را کجا فریب دهد لهو و لاغ او ۶

اهلی که سوخت در غم هجران بدود دل
دوزخ شدست جنت عیش و فراغ او ۷