شماره ۱۳۶۲ - می خور که در سرای جهان نیست محکمی

می خور که در سرای جهان نیست محکمی
با داست چون حباب درین خانه خرمی ۱

می خور که سنگ حادثه خواهد شکست
گر شیشه سپهری و گر ساغر جمی ۲

ساقی بیا که دیو اجل در سرای ماست
صدگونه چاره ساخته بیچاره آدمی ۳

گر در وجود ماست شکستی چو مه چه غم
خورشید عشق را نرسد دره یی کمی ۴

ای مرهم دل از سرما سایه وا مگیر
کافاق سر بسر همه زخم و تو مرهمی ۵

دردی ز پیر میکده ساقی بما رسان
چون ما سگ دریم و تو در خانه محرمی ۶

دروایی که هر چه بود سنگ فتنه است
اهلی سگ توام که عجب مست و بیغمی ۷