شماره ۱۳۶۳ - گر بود یوسفش گرانجانی

گر بود یوسفش گرانجانی
بگرانجانی خود ارزانی ۱

وقت آن خوش که از سبکروحیست
همچو ساغر گشاده پیشانی ۲

تا نگردد ز گریه دیده سپید
نشکفد نو بهار روحانی ۳

ایگل از خود ملاف کان عارض
گر به بینی ورق بگردانی ۴

هر که خود را نکشت روز وصال
میکشد آخرش پشیمانی ۵

از سر زلف یار رشته صبر
گم کنی هر دم از پریشانی ۶

اهلی از هجر دل بمردن نه
مرده بهتر که زنده درمانی ۷