شماره ۲۴۲ - آمد غم دل که آب آدم ببرد

آمد غم دل که آب آدم ببرد
آدم چکند که جان ازین غم ببرد ۱

یارب تو ز ابر رحمت خویش فرست
سیلی که غبار غم ز عالم ببرد ۲