شماره ۶۱۹ - آنی که بحسن از مه و خورشید بهی

آنی که بحسن از مه و خورشید بهی
از غمزه کسی ز خنده جان بازدهی ۱

گر میل چنین سرمه ز مژگان سازی
خاکت ندهد کسی که بر دیده کشی ۲