شماره ۵۰ - خوشم که چرخ به کوی توام ز پا انداخت

خوشم که چرخ به کوی توام ز پا انداخت
که هم ز من پی من خلد را بنا انداخت ۱

چو نقش پا همه افتادگی ست هستی من
ز آسمان گله نبود اگر مرا انداخت ۲

سواد سایه همان صورت گلیم گرفت
همای فرخ اگر سایه بر گدا انداخت ۳

ز رزق خویش چه سان بر خورم که داس قضا
ز کشت خوشه درود و در آسیا انداخت ۴

به عز و ناز منه دل که افتد آخر کار
ز فرق مهر کلاهی که بر هوا انداخت ۵

به طعن بی اثری های ناله ما را کشت
ز کیش ماست خدنگی که سوی ما انداخت ۶

صحیفه پیش نگاه و نگاه کزلک تیز
دریغ گر به سر حرف مدعا انداخت ۷

اگر نه لطف شب وصل کاستن می خواست
ز روز هجر سخن در میان چرا انداخت؟ ۸

منم که با جگر تشنه می نوردم راه
به وادیی که خضر کوزه و عصا انداخت ۹

فغان ز غفلت غالب که کارش از سستی
ز دست رفته و داند که با خدا انداخت ۱۰