شماره ۶۶ - چو صبح من ز سیاهی به شام مانندست

چو صبح من ز سیاهی به شام مانندست
چه گوییم که ز شب چند رفت یا چندست؟ ۱

به رنج از پی راحت نگاه داشته اند
ز حکمت ست که پای شکسته در بندست؟ ۲

درازدستی من چاکی ار فگند چه عیب
ز پیش دلق ورع با هزار پیوندست ۳

نگفته ای که به تلخی بساز و پند پذیر
برو که باده ما تلخ تر از این پندست ۴

وجود او همه حسنست و هستیم همه عشق
به بخت دشمن و اقبال دوست سوگندست ۵

نگاه مهر به دل سر نداده چشمه نوش
هنوز عیش به اندازه شکرخندست ۶

ز بیم آن که مبادا بمیرم از شادی
نگوید ار چه به مرگ من آرزمندست ۷

شمار کج روی دوست در نظر دارم
درین نورد ندانم که آسمان چندست ۸

اگر نه بهر من از بهر خود عزیز دار
که بنده خوبی او خوبی خداوندست ۹

نه آن بود که وفا خواهد از جهان غالب
بدین که پرسد و گویند هست، خرسندست ۱۰