شماره ۱۱۴ - تا بشوید نهاد ما ز وسخ

تا بشوید نهاد ما ز وسخ
گشت گرمابه ساز از دوزخ ۱

تا چه بخشند در جهان دگر
کشتگان ترا چمن برزخ ۲

وه که از کشتزار امیدم
بهره مور نیز برد ملخ ۳

دلم اجزای ناله را مدفن
درت اشخاص بقعه را مسلخ ۴

از دل آرم، بساط من آتش
از تو گویم، برات من بر یخ ۵

هوس ما و دانه از یک دست
نفس ما و دام از یک نخ ۶

برگ در خورد همت فلکست
به شکایت چه می زنیم زنخ؟ ۷

مور چون ساز میزبانی کرد
به سلیمان رسید پای ملخ ۸

با تو شد همسخن پیام گزار
چه شکیبم به ارزش پاسخ ۹

در سخن کار بر قیاس مکن
ترش گردد ترش نه تلخ تلخ ۱۰

قاصد من به راه مرده و من
همچنان در شماره فرسخ ۱۱

مرگ غالب دلت به درد آورد
خویش را کشت و هرزه کشت آوخ ۱۲