شماره ۱۲۶ - خوش ست آن که با خویش جز غم ندارد

خوش ست آن که با خویش جز غم ندارد
ولی خوشترست آن که این هم ندارد ۱

قوی کرده پیوند ناسور پشتش
گرانمایه زخمی که مرهم ندارد ۲

سرابی که رخشد به ویرانه خوشتر
ز چشمی که پیرایه نم ندارد ۳

به جوش عرق رنگ درباخت رویت
گل از نازکی تاب شبنم ندارد ۴

گلت را نوا نرگست را تماشا
تو داری بهاری که عالم ندارد ۵

چه ناکس شمرد آن که خون ریخت ما را
به تیغی که ترکیب او خم ندارد ۶

ز ماتم نباشد سیه پوش زلفت
که هندو بدین گونه ماتم ندارد ۷

نگهدار خود را وز آینه بگذر
نگاه تو پروای خود هم ندارد ۸

سخن نیست در لطف این قطعه غالب
بهشتی بود هند کادم ندارد ۹