شماره ۱۳۳ - از رشک کرد آنچه به من روزگار کرد

از رشک کرد آنچه به من روزگار کرد
در خستگی نشاط مرا دید خوار کرد ۱

در دل همی ز بینش من کینه داشت چرخ
چون دید کان نماند نهان آشکار کرد ۲

بد کرد چون سپهر به من گر چه من بدم
باید بدین حساب ز نیکان شمار کرد ۳

لنگر گسست صرصر و کشتی شکست موج
دانا خورد دریغ که نادان چه کار کرد ۴

از بس که در کشاکشم از کار رفت دست
بند مرا گسستن بند استوار کرد ۵

عمری به تیرگی به سر آورده ام که مرگ
شادم به روشنایی شمع مزار کرد ۶

تا می به رغم من فتد از دست من خاک
افراط ذوق دست مرا رعشه دار کرد ۷

کوته نظر حکیم که گفتی هر آینه
نتوان فزون ز حوصله جبر اختیار کرد ۸

نومیدی از تو کفر و تو راضی نه ای به کفر
نومیدیم دگر به تو امیدوار کرد ۹

غالب که چرخ را به نوا داشت در سماع
امشب غزل سرود و مرا بی قرار کرد ۱۰