شماره ۱۵۵ - ز گرمی نگهت خون دل به جوش آمد

ز گرمی نگهت خون دل به جوش آمد
ز شادی ستمت سینه در خروش آمد ۱

به جان نوید، که شرم از میانه هم رفت
به عیش مژده که وقت وداع هوش آمد ۲

خیال یار در آغوشم آنچنان بفشرد
که شرم امشبم از شکوه های دوش آمد ۳

به آستین بفشان و به تیغ خوش بردار
که جان غبار تن و سر وبال دوش آمد ۴

فدای شیوه رحمت که در لباس بهار
به عذرخواهی رندان باده نوش آمد ۵

ز وصل یار قناعت کنون به پیغامی ست
خزان چشم رسید و بهار گوش آمد ۶

زمام حوصله نگرفت و کوهکن جان داد
چه نرم شانه گذشت و چه سخت کوش آمد ۷

شهید چشم تو گشتم که خوش سخن گویی ست
هلاک طرز لبم شو که پر خموش آمد ۸

ترا جمال و مرا مایه سخن سازی ست
بهار، زینت دکان گلفروش آمد ۹

مپرس وجه سواد سفینه ها غالب
سخن به مرگ سخن رس سیاه پوش آمد ۱۰