شماره ۱۹۴ - بی دوست ز بس خاک فشاندیم به سر بر

بی دوست ز بس خاک فشاندیم به سر بر
صد چشمه روانست بدان راهگذار بر ۱

غلتانی اشکم بود از حسرت دیدار
آبی ست نگاهم که بپیچد به گهر بر ۲

از گریه من تا چه سرایند ظریفان
زین خنده که دارم به تمنای اثر بر ۳

امید که خال رخ شیرین شود آخر
چشمی که سیه ساخته خسرو به شکر بر ۴

از خلد و سقر تا چه دهد دوست که دارم
عیشی به خیال اندر و داغی به جگر بر ۵

بالد به خود آن مایه که در باغ نگنجد
سروی که کشندش به تمنای تو در بر ۶

عمری که به سودای تو گنجینه غم بود
اینک به تو دادیم تو در عیش به سر بر ۷

جان می دهم از رشک به شمشیر چه حاجت
سرپنجه به دامن زن و دامن به کمر بر ۸

مطرب به غزلخوانی و غالب به سماع است
ساقی می و آلات می از حلقه به در بر ۹