شماره ۱۹۹ - ای ذوق نواسنجی بازم به خروش آور

ای ذوق نواسنجی بازم به خروش آور
غوغای شبیخونی بر بنگه هوش آور ۱

گر خود نجهد از سر از دیده فرو بارم
دل خون کن و آن خون را در سینه به جوش آور ۲

هان همدم فرزانه دانی ره ویرانه
شمعی که نخواهد شد از باد خموش آور ۳

شورابه این وادی تلخ ست اگر رادی
از شهر به سوی من سرچشمه نوش آور ۴

دانم که زری داری هر جا گذری داری
می گر ندهد سلطان از باده فروش آور ۵

گر مغ به کدو ریزد بر کف نه و راهی شو
ور شه به سبو بخشد بردار و به دوش آور ۶

ریحان دمد از مینا رامش چکد از قلقل
آن در ره چشم افگن این از پی گوش آور ۷

گاهی به سبکدستی از باده ز خویشم بر
گاهی به سیه مستی از نغمه به هوش آور ۸

غالب که بقایش باد همپای تو گر ناید
باری غزلی، فردی زان موینه پوش آور ۹