شماره ۲۴۸ - آنم که لب زمزمه فرسای ندارم

آنم که لب زمزمه فرسای ندارم
در حلقه سوهان نفسان جای ندارم ۱

خاموشم و در دل ز ملالم اثری نیست
سرجوش گداز نفسم لای ندارم ۲

خود رشته زند موج گهر گر چه من اکنون
جز رعشه به دست گهرآمای ندارم ۳

لرزد ز فرو ریختنش خامه در انشا
آن نیست که حرفی جگرآلای ندارم ۴

ناز تو فراوان بود و صبر من اندک
تو دست و دلی داری و من پای ندارم ۵

بگذار که از راه نشینان تو باشم
پایی که شود مرحله پیمای ندارم ۶

خاشاک مرا تاب شرر چهره فروزست
در جلوه سپاس از چمن آرای ندارم ۷

بی باده خجالت کشم از باد بهاری
صبح ست و دم غالیه اندای ندارم ۸

واعظ دم گیرای خود آرد به مصافم
گویی دل خودکامه خودرای ندارم ۹

غالب سر و کارم به گدایی به کریم است
گر وایه من دیر رسد وای ندارم ۱۰