هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از حالات دل‌باختگی، عشق و رنج‌های عاشقانه سخن می‌گوید. او از فراق، اشتیاق و تسلیم در برابر معشوق صحبت می‌کند و از تجربیات خود در این راه می‌گوید.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی عاطفی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شماره ۲۶۹ - بی خویشتن عنان نگاهش گرفته ایم

بی خویشتن عنان نگاهش گرفته ایم
از خود گذشته و سر راهش گرفته ایم ۱

دل با حریف ساخته و ما ز سادگی
بر مدعای خویش گواهش گرفته ایم ۲

آوارگی سپرده به ما قهرمان شوق
ما همتی ز گرد سپاهش گرفته ایم ۳

از چشم ما خیال تو بیرون نمی رود
گویی به دام تار نگاهش گرفته ایم ۴

در هر نوردش از دل اغیار محضری ست
صد خرده بر دو زلف سیاهش گرفته ایم ۵

در عرض شوق صرفه نبردیم در وصال
در شکوه های خواه مخواهش گرفته ایم ۶

با حسن خویش را چه قدر می توان شکست
عبرت ز حال طرف کلاهش گرفته ایم ۷

دیگر ز دام ذوق تماشا نمی رود
در حلقه کشاکش آهش گرفته ایم ۸

دلتنگی پریرخ کنعان ز رشک دوست
دانیم ما که در بن چاهش گرفته ایم ۹

حرفی مزن ز غالب و رنج گران او
کوهی معارض پر کاهش گرفته ایم ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۲۵۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۶۸ - تا فصلی از حقیقت اشیا نوشته ایم
گوهر بعدی:شماره ۲۷۰ - جلوه معنی به جیب وهم پنهان کرده ایم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.