شماره ۲۸۶ - خجل ز راستی خویش می توان کردن

خجل ز راستی خویش می توان کردن
ستم به جان کج اندیش می توان کردن ۱

چو مزد سعی دهم مژده سکون خواهد
ز بوسه پا به درت ریش می توان کردن ۲

دگر به پیش وی ای گل چه هدیه خواهی برد؟
مگر به کدیه کفی پیش می توان کردن ۳

تو جمع باش که ما را درین پریشانی
شکایتی است که با خویش می توان کردن ۴

سر از حجاب تعین اگر برون آید
چه جلوه ها که به هر کیش می توان کردن ۵

به هر که نوبت ساغر نمی رسد ساقی
خراب گردش چشمیش می توان کردن ۶

خرام ناز تو با صحن گلستان دارد
رعایتی که به درویش می توان کردن ۷

اگر به قدر وفا می کنی جفا، حیف ست
به مرگ من که ازین بیش می توان کردن ۸

کسی بجو که مر او را درین سفر غالب
گواه بی کسی خویش می توان کردن ۹