شماره ۲۹۵ - عرض خود برد که رسوایی ما خیزد ازو

عرض خود برد که رسوایی ما خیزد ازو
فتنه خویی ست ندانم چه بلا خیزد ازو ۱

تا ازین بی ادبی قهر تو افزون گردد
گله سازی ست که آهنگ دعا خیزد ازو ۲

نم اشکی چو به خاکم بفشانی از مهر
خاک بالد به خود و مهرگیا خیزد ازو ۳

پیش ما دوزخ جاوید بهشت ست بهشت
باد آباد دیاری که وفا خیزد ازو ۴

بینوایان تو درد سر دعوی ندهند
بشکند ساز وفایی که صدا خیزد ازو ۵

دل به یاران چه ره آورد سفر عرض کند
مگر آهی که ز جور رفقا خیزد ازو ۶

نجهد زیر سرانگشت تو نبضم که مرا
نیست دردی که تمنای دوا خیزد ازو ۷

به مشام که رسد نکهت زلف سیهی؟
که همه بیخودی باد صبا خیزد ازو ۸

بوسه بعد از طلب بوسه نبخشد لذت
چون جوابی که به انداز حیا خیزد ازو ۹

محو افسونگر نازیم که او را با ما
دورباشی ست که آهنگ بیا خیزد ازو ۱۰

دیگر امروز به ما بر سر جنگ آمده است
به ادایی که همه صلح و صفا خیزد ازو ۱۱

بلبل گلشن عشق آمده غالب ز ازل
حیف گر زمزمه مدح و ثنا خیزد ازو ۱۲