شماره ۳۱۴ - گر نه نواها سرودمی چه غمستی؟

گر نه نواها سرودمی چه غمستی؟
من که نیم گر نبودی چه غمستی؟ ۱

زنگ زدودن نبرد ز آینه کلفت
گر همه صورت زدودمی چه غمستی؟ ۲

گر غم دل بودمی که تا دم مردن
هم به خود از خود فزودمی چه غمستی؟ ۳

بخت خود ار بودمی که تا به قیامت
بی خبر از خود غنودمی چه غمستی؟ ۴

نی به سخن مزد نی ستایش اگر من
کشت کدیور درودمی چه غمستی؟ ۵

نیست مشامی شمیم جوی، اگر من
غالیه چندین نسودمی چه غمستی؟ ۶

چون در دعوی توان به لغو گشودن
من به هنر گر گشودمی چه غمستی؟ ۷

چون دل یاران توان به هزل ربودن
من به سخن گر ربودمی چه غمستی؟ ۸

گر به مثل لال گشتمی که سخنها
گفتمی و خود شنودمی چه غمستی؟ ۹

گر به سخن مست گشتمی که به مستی
گفته خود را ستدومی چه غمستی؟ ۱۰

حیف ز عیسی که دور رفت وگر نه
معجزه دم نمودمی چه غمستی؟ ۱۱

آه ز داوود کان نماند وگر نه
ناله به لحن آزمودمی چه غمستی؟ ۱۲

قافیه غالب چو نیست پرس ز عرفی
«گر من فرهنگ بودمی چه غمستی؟» ۱۳