بخش ۲۸ - مرو را جهازی نکو ساختند

مرو را جهازی نکو ساختند
خزینه ز گوهر بپرداختند ۱

از آن گوهرانش یکی راندید
نه دید و نه نام یکی را شنید ۲

که گوهر به نزدیک او سنگ بود
ره خرمی بر دلش تنگ بود ۳

خدمند گلشاه فرخنده را
یکی بنده بد،‌ خواند آن بنده را ۴

بگفتا کی آزاد گشتی ز من
ترا رفت باید بسوی یمن ۵

ببردن بر ورقهٔ دل دژم
زره را و انگشتری را بهم ۶

بدو داد انگشتری با زره
بگفتا ببر این به ورقه بده ۷

بگو کز تو این بد مرا یادگار
بد این یادگارت مرا غمگسار ۸

از آن چرخ گردندهٔ گوژپشت
بسی دیده ام روزگار درشت ۹

گرم کرد باید ز گیتی بسیچ
نداند کسی مرگ را چاره هیچ ۱۰

شدم همچنان کآمدم زین جهان
اگر بد بدم رست خلق از بدان ۱۱

مگوی ای نبرده ز بهر خدای
حدیث نکاح من و کدخدای ۱۲

تو جهد اندر آن کن مگر از یمن
بیایی سبک بر سر گور من ۱۳

که گر هیچ یابد ز کارم خبر
به تنش اندرون پاره گردد جگر ۱۴

برفت آن غلام همایون به شب
بر ورقه آن سرفراز عرب ۱۵