بخش ۲۷ - بگفت این و بر دوست بگریست زار

بگفت این و بر دوست بگریست زار
کنار از مژه کرد دریا کنار ۱

همی گفت ای دل گسل یار من
ز هجر تو شد تیره بازار من ۲

جز از تو مرا یار هرگز مباد
دل هر دو در مهر عاجز مباد ۳

چو آگاه شد مادر از کار اوی
نیاورد در گفت گفتار اوی ۴

ابر زشت گفتنش بگشاد لب
بگفتا: بس ای شین و عار عرب! ۵

خبر یافتم من که ورقه بمرد
تن پاک در خاک تاری سپرد ۶

بتابید گلشه ز دیدار اوی
دل آزرده تر شد ز گفتار اوی ۷

شد از نزد مادر به خیمه درا
بنالید آن گلرخ دلبرا ۸

همی گفت ای وای بر من کنون
که گفتم من این خسته دل را کنون ۹

به ناکام باید شدن سوی شام
جدا گشتن از خواب و آرام و کام ۱۰

پدر نه و مادر نه و خال نی
شب و روز خوارا جز از خاک نی ۱۱

ز ورقه نیابم ازین پس خبر
نیابد ز من نیز ورقه اثر ۱۲

دریغا درختم نیامد ببر
شدم ناامید از نهال و ثمر ۱۳

دریغا ازین پس نبینم ترا
نبینی ازین پس کنونی مرا ۱۴

به سوی یمن چون برفتی، برفت
ابا تو مرا جان و دل باز گفت ۱۵

ندانستم از شامم آید بلا
بلا آمد و شد دلم مبتلا ۱۶

همی گفت و می راند از دیده خون
بنالید وز درد شد سرنگون ۱۷

جدا مانده از مام وز باب و عم
ز ناله شده زرد، وز درد و غم ۱۸

همه جمله بروی فرامشت کرد
گدازید چون کشت بی آب کشت ۱۹