بخش ۵۶ - نکوهش شاه چین سپاه خویش را

بر آشفت و با لشکر خویش گفت
که درد و غمان با شما باد جفت ۱

همه دشمنان را بَرَم سوی کوه
چو سوی صف آیم همه همگروه ۲

ز دشمن گریزان، شما چون رمه
همه توده گردیده پیشم همه ۳

چو در جنگ زهره چنین داشتید
ز نیواسب وز من چه کین داشتید؟ ۴

همی بود بایست برجای خویش
به نزدیک جفت دلارای خویش ۵

زنان شبستان بهند از شما
بدین داستانی نهند از شما ۶

کنارنگ گفتند کای شهریار
به تندی زبان را تو رنجه مدار ۷

هماورد ما گربُدی آدمی
از این رزم هرگز که گشتی غمی؟ ۸

چو آن دیو دوزخ برآرد غریو
بلرزد همی هفت اندام دیو ۹

درختی ست گویی هر انگشت او
بدرد دل از چهره ی زشت او ۱۰

چو او را ببینیم در دشت جنگ
بیفتد همی تیغ و زوبین ز چنگ ۱۱

نه با اسب او اسب جوشد همی
بپرّد روان چون خروشد همی ۱۲

نمایید، گفت، از سپاهش به من
نشان سلیح و کلاهش به من ۱۳

که من چون مر او را ببینم ز دور
کنم کرکسان را بر این دشت سور ۱۴

یکی گفت آن کس که پیش سپاه
سواری افگنده ست و کرده تباه ۱۵

ز خون جوشن و تیغ او لاله رنگ
دهان و لبانش چو کام نهنگ ۱۶

بر آن دشت کاو اسب تازد همی
تو گویی همی گوی بازد همی ۱۷

به چشمش نیاید همی رزم هیچ
به بازی و ناورد دارد بسیچ ۱۸