بخش ۶۵ - در لشکرگاه ایرانیان و چینیان

از آوردگه کوش چون گشت باز
سوی آتبین رفت و بردش نماز ۱

بدو آتبین زود بر پای خاست
بر آورد و بنشاند بر دست راست ۲

بدو گفت کامروز با چینیان
چه کردی تو ای زنده پیل دمان ۳

چنین پاسخ آورد کآن شیر مرد
که با من برابر همی رزم کرد ۴

دگر باره آمد به آوردگاه
مرا خواست زین بیکرانه سپاه ۵

همه روزه با او بر آویختم
خوی و خاک و خون بر هم آمیختم ۶

نه کردن توانستم او را زکار
نه برگاشت روی آن نبرده سوار ۷

تن پیل دارد دل شیر نر
همی بارد از وی تو گویی هنر ۸

همی بانگ زد بر پیم کای سوار
به ناورد فردا بر آرای کار ۹

چو روز آید، آید چو شیر دژم
بگردیم تا بر که آید ستم ۱۰

بر او آتبین آفرین کرد و گفت
که با دشمن تو غمان باد جفت ۱۱

تو پشتِ منی و پناهِ سپاه
ستون دلیران و خورشیدِ گاه ۱۲

به تو دیده و کام من روشن است
امیدم ز تیغ تو در جوشن است ۱۳

بدان رنج کامروز بر تن نهی
سپاسی بی اندازه بر من نهی ۱۴

به هر دشمنی کاندر آری ز پای
ز من خواه پاداش و مزد از خدای ۱۵

وز آن روی به مرد با شهریار
چنین گفت شاها به کام است کار ۱۶

که فرزند توست این یل نامجوی
دگر گرد بیداد و کژّی مپوی ۱۷

یکی سخت سوگند خواهد همی
ز کین و ز کژّی بکاهد همی ۱۸

مرا او یکی سخت سوگند داد
که از شاه پیمان ستانی به داد ۱۹

گرفت آن زمان دست سالار چین
گوا شد بر او آسمان و زمین ۲۰

که تا زنده ام هیچ نگزایمش
نه بد خواهمش خود، نه فرمایمش ۲۱

چو جان گرامیش دارم مدام
شب و روز با شادکامی و کام ۲۲

سپارم بدو لشکر و گنج و ساز
به رویش نیارم گنه هیچ باز ۲۳