بخش ۹۳ - در بزمگاه طیهور شاه

گذشت آن شب و بامداد پگاه
یکی بزمگاهی بیاراست شاه ۱

فرستاد، شاه آتبین را بخواند
بر آن تخت زر پیکرش برنشاند ۲

بزرگان ایران و طیهوریان
ببستند در پیش ایشان میان ۳

دو فرزند شاه ایستاد بپای
به زرّین کلاه و به چینی قبای ۴

چو خوالیگران نیز برخاستند
نهادند خوان و می آراستند ۵

از آن خوان جهان بوی بگرفت و رنگ
بتوفید گردون از آواز چنگ ۶

خورش دید بر خوان که هرگز ندید
نه از شهریاران ایران شنید ۷

همان گه به سوی خورش دست کرد
به دل خوشتر آمدش آن هرچه خورد ۸

فزون بود صدگونه بر خوان خورش
خنک هر که دارد چنان پرورش ۹

بپرداختند و بشستند دست
دگر تخت کردند جای نشست ۱۰

پرستنده بزمی بیاراست باز
نهادند ز آن بزم هرگونه ساز ۱۱

همه سازها گوهر آمیغ زر
چو طاووس چین باز گسترده پر ۱۲

همه بزمگه بود زرّین شکار
ز گوهر نگاریده بروی نگار ۱۳

جز آن بود صد گونه گل پیش شاه
از آن بر شکفته دل ریش شاه ۱۴

به خروار بار ترنج و بهی
نهاده برِ تختِ شاهنشهی ۱۵

ز بس سوختن عنبر و مشک ناب
سر بستری اندر آمد به خواب ۱۶

ز بس ناله ی چنگ و آواز نای
همی زُهره از خویشتن داشت پای ۱۷

می اندر قدح چون بگشتن گرفت
به مغز یلان بر گذشتن گرفت ۱۸

ز بویش گران شد سر سرکشان
ز رنگش همی داشت چهره نشان ۱۹

به گوش اندر افتاد آواز کوش
رمیدن گرفت از دل مرد هوش ۲۰

سپاه خرد شد گریزان ز مَی
ز رخ پرده ی شرم برداشت کی ۲۱