بخش ۲۰۵ - بازگشت نستوه

وز ایران از آن سی هزاران سوار
فزون کشته بودند هشده هزار ۱

فریدون از ایشان چو آگاه شد
دژم گشت و شادیش کوتاه شد ۲

سپهدار را سرزنش کرد و گفت
که همچون زنان در شبستان بخفت ۳

بر او لاجرم دشمنش یافت دست
سپاه مرا بیشتر کشت و خست ۴

یکی گفت از آن بازمانده سپاه
که شاها، نبوده ست او را گناه ۵

که این مایه مردم که باز آمدیم
اگرچه به رنج دراز آمدیم ۶

ز فرّ تو و رنج نستوه بود
که در پیش دشمن یکی کوه بود ۷

اگر کوشی را او نخستی به تیغ
کس از ما بخستی به راه گریغ ۸

چو او خسته شد لشکرش گشت باز
کسی از پی ما نیامد فراز ۹

سه باره فزون بود از ما سپاه
نهان کرده در شهر یکچند گاه ۱۰

چو ایمن شدیم او شبیخون نمود
کنون بودنی بود و گفتن چه سود ۱۱