بخش ۲۵۹ - پند دادن فریدون کوش را و سوگند دادن او به دادگری و فرمانبرداری

چو آن جا رسی کشور آباد کن
چو آباد کردی همه داد کن ۱

که چون داد یابد تو را زیر دست
جز از سایه ی تو نسازد نشست ۲

ز بیداد هر کس گریزد همی
که بیدادگر خون بریزد همی ۳

پسند جهان آفرین است داد
که بیداد هرگز به گیتی مباد ۴

ز جایی که ویران شده ست و تباه
رها کن سه ساله خراجش مخواه ۵

خورش بخش و گاو و خر و گوسفند
کز ایشان برآور شود کشتمند ۶

به کار اندرون سخت هشیار باش
تن خویشتن را نگهدار باش ۷

که مازندرانی همه بدرگ اند
به نیروی شیر و به خوی سگ اند ۸

چو از راه داد و خرد بنگری
گزنده سگی به ز مازندری ۹

چو گفتار خسرو بپایان رسید
جهاندیده کوش آفرین گسترید ۱۰

پس از آفرین گفت ایدون کنم
که گیتی به کام فریدون کنم ۱۱

بفرمود تا موبد موبدان
به پیش گرانمایگان و ردان ۱۲

در آن پیشگه کوش را پند داد
پس از پند دادنش سوگند داد ۱۳

که گردن نپیچد ز فرمان شاه
نه هرگز کند عهد و پیمان تباه ۱۴

نبشتند خطی بر این داستان
که شد کوش بر گفته همداستان ۱۵

بزرگان ایران همه تن بتن
گواهی نبشتند بر انجمن ۱۶

چو پیمان و سوگند گشت استوار
بفرمود منشور او شهریار ۱۷

نبشتند و مهرش نهادند به زر
نگین زد بر او خسرو دادگر ۱۸

وزآن پس نهادند بر دست خوان
بزرگان ایران ز پیر و جوان ۱۹

به خوردن نشستند با شهریار
فزون بود میخواره از ده هزار ۲۰

به هنگام برگشتن از بزمگاه
قبا داد رومی و زرّین کلاه ۲۱

همان تازی اسبان زرّین ستام
از آن بزم هر یک رسیده به کام ۲۲

سوی خانه شد کوش شادان و مست
گرفته همی دست قارن به دست ۲۳