بخش ۲۸۴ - غرّه شدن کوش و آغاز نافرمانی وی

از آن پس چو نیروی خود دید کوش
ز گنج و ز مردان پولادپوش ۱

همان کان زر کآن خدای آفرید
که اندر جهان هیچ شاهی ندید ۲

وز آن کوهِ سر برکشیده به ماه
وز آن استواری و چندان سپاه ۳

دلاور شد از کشور و جای و چیز
به از جای و چیز ایمنی نیست نیز ۴

همه روز و شب گفت با خویشتن
که اندر جهان نیست شاهی چو من ۵

چرا بود باید همی زیردست
بدین لشکر و گنج و جای نشست ۶

ز شاهان که دیدندشان تاکنون
نژادم فزون است و مردی فزون ۷

که او با سیاهان مازندران
بکوشید چندان به جنگاوران ۸

فریدون به مردی ز من بیش نیست
چنین گنج و لشکرش در پیش نیست ۹

برابر نیامد به هنگام جنگ
من این بی بنان را ندادم درنگ ۱۰

برآوردم از مرز ایشان دمار
به تیغ و به زوبین زهر آبدار ۱۱

چو اندیشه در مغز او شد دراز
به ایران نیامد دگر ساو و باز ۱۲

نه نامه فرستاد جز گاه گاه
نه چیزی فرستاد نزدیک شاه ۱۳

نهانی کسی بردبیران گماشت
سر از راهِ داد و درستی بگاشت ۱۴

سر راه ایران به مردان سپرد
نهانی فرستاد مردان گرد ۱۵

اگر نامه کردی دبیری به شاه
که برگشت سالار از آیین و راه ۱۶

از این پس ندارد سر کهتری
برون شد ز آیین فرمانبری ۱۷

گرفتی و با نامه بردی برش
همان گه ز تن دور کردی سرش ۱۸

وگر شاه از او خواسته خواستی
به پاسخ یکی نامه آراستی ۱۹

که بر مرز ویران و شهر تباه
هزینه کنم گر فرستم به شاه؟ ۲۰