شماره ۲ - مرا دردی است بی درمان که نی سر دارد و نی پا

مرا دردی است بی درمان که نی سر دارد و نی پا
نه عرضش طول را ماند نه طولش عرض را همتا ۱

کسی از درد من واقف تواند شد سر مویی
که چون مویی شود در فکر درد بی سر و بی پا ۲

دوای درد من درد است در دستی است درمانش
که هرگز دست کس نگرفته الا همچو بودردا ۳

نه جورش ظاهر و نی لطف پیدا نه عرض ظاهر
نمی دانم چه در دل دارد این معشوق بی پروا؟ ۴

فریب جنت از تعریف زاهد کی خورد عاشق؟
که از جان کی توان بردن به هر افسون دل ما را؟ ۵

خطا ره رفتگان را نقش پا آسیب جان باشد
که رسوایی است گر گل می کند امروز ما فردا ۶

ز بس با بی قراری کرده خو آرام جان من
خیالش هم نماند نیم ساعت خوب در دل ها ۷

به کفر زلف او ایمان بدل کردم صفا کردم
که بوی مشک می آید سعیدا از چنین سودا ۸