شماره ۱ - چو بو دهد صبحم به دست باد صبا

چو بو دهد صبحم به دست باد صبا
به گردن نفس افتاده می روم از جا ۱

قسم به قبضهٔ قدرت که بر سر مردان
شکوه سایهٔ شمشیر به ز بال هما ۲

ز خاک تربت من بوی عشق می آید
برند خاک مزار مرا عبیرآسا ۳

بیا به کنج خرابات و فارغ از همه شو
خوشا عبادت مخفی که نیست بوی ریا ۴

هدایت عجبی کرده عارف سالک
طریق فقر که منزل بقا و راه فنا ۵

بگو به یوسف دوران که از جفای رقیب
گدای کوی شما شد گدای راه شما ۶

مرا قسم به وفای تو ای ستیزه مزاج
که بی جفای تو هرگز ندیده ایم صفا ۷

مرا ز آتش عشقش جلای خاطر بس
بسان شمع نسوزم برای نشو و نما ۸

حدیث دوست بود زاهدا دلیل فراق
سخن مگو ز خدا پیش من برای خدا ۹

نمی زنم مژه بر هم گشاده می دارم
برای دیدن او منظر تماشا را ۱۰

هر آنچه مبدأ فیاض گفت می گوید
در این غزل نبود مدخلی سعیدا را ۱۱