شماره ۲۰ - انگشت تعرض نرسیده سخنم را

انگشت تعرض نرسیده سخنم را
آسیب خزان راه ندیده چمنم را ۱

از بسکه لطیف است مرا ذایقه در کام
چون زهر کند حرف مکرر دهنم را ۲

ای شیخ نگه دار ز هم صحبتی ام دل
چون خلوت خود شهره مکن انجمنم را ۳

دانی که چو من گور به آتش زده ای نیست
گر باز کنی و بشکافی کفنم را ۴

حرف می و معشوق ز من عقل رباید
زنار بود هر خم مو برهمنم را ۵

از بسکه چو گل چاک زدم خرقهٔ تجرید
دامان و گریبان نبود پیرهنم را ۶

عضوم همه پرخار چو ماهی بود اما
هرگز نخلد خار تعلق بدنم را ۷

بیگانه ندارد خبر از رجعت عشاق
جز اهل وطن راه ندیده وطنم را ۸

شیرینی حرف است سعیدا که زبانم
بیرون نگذارد که برآید سخنم را ۹