شماره ۵۸ - کاکل کمند زلف تو شد دام آفتاب

کاکل کمند زلف تو شد دام آفتاب
تا شد غزال چشم سیه رام آفتاب ۱

زان دم که ماه روی تو را دیده ام به خواب
هرگز نبرده ام به غلط نام آفتاب ۲

زان رو که ناز گوشهٔ ابرو بود بلند
مه می شود هلال به پیغام آفتاب ۳

لعل لبش به چشم سیاهش نمی رسد
نسبت به جام می نکنم جام آفتاب ۴

آغاز مهر نیم دمی صبح صادق است
یک شام بیش نیست سرانجام آفتاب ۵

هر شب برای داشتن [پاس] خاطر است
مشعل فروزی فلک و بام آفتاب ۶

هرگز نیافت روزی خود غیر قرص نور
تا لقمه خوار خوان تو شد کام آفتاب ۷

هرگز ندیده ایم سعیدا ز مفلسی
یک خرقهٔ درست بر اندام آفتاب ۸