شماره ۱۰۵ - در خانه ای که جای کسی نیست جای ماست

در خانه ای که جای کسی نیست جای ماست
بامی که بر هواست بنایش بنای ماست ۱

لنگر، جفا و صبر و هوا جذب و موج، اشک
خون بحر و دل سفینه و غم ناخدای ماست ۲

آن را که احتیاج نباشد به بندگی
از بندگان بی سر و سامان خدای ماست ۳

در کارگاه عشق، دل سنگ تیره را
آن صیقلی که آینه سازد جلای ماست ۴

ما را نه دوستیست به دشمن گداز ما
بیگانه هر که شد ز جهان آشنای ماست ۵

مرغی که بال و پر به هوای خدنگ او
از استخوان کشیده سعیدا همای ماست ۶