هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق به معشوق، جدایی از خود و رسیدن به معنا، و نیز از رنج‌های عشق و توبه‌نکردن از گناهانش سخن می‌گوید. او معشوق را قبله‌گاه و جلوه‌گاه خود می‌داند و به‌رغم دردها، عشق را برگزیده است.
رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عرفانی و عاشقانه‌ای است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن فارسی دارد. همچنین، برخی اشارات مانند 'توبه کی کنم هرگز' ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال نامفهوم یا گمراه‌کننده باشد.

شماره ۱۱۶ - در مبند بر رویم سجده گاه من این است

در مبند بر رویم سجده گاه من این است
ابروی تو را نازم قبله گاه من این است ۱

یاد می کنم او را می روم ز یاد خود
سخت تیزگامم من جلوه گاه من این است ۲

گفتگوی بدگو را کی قبول می سازد؟
با گدا سری دارد طرز شاه من این است ۳

وقت عرض حال خود مطلب از دلم تا لب
نارسیده می سوزد کار آه من این است ۴

گوشهٔ خراباتی یا بنای ویرانی
گاه خلوت آن خلوت خانقاه من این است ۵

زخم تیغ ابرویت از دلم نگردد به
دیده ام تو را روزی زان گواه من این است ۶

در گل و ملی پیدا آفتاب و ماهی تو
با چه نام خوانندت اشتباه من این است ۷

یاد دوست می سازم ذوق نشئه می یابم
می روم ز خود هر دم شاهراه من این است ۸

از رخ بتان دیدن وز می نهان خوردن
توبه کی کنم هرگز گر گناه من این است ۹

در جزا سعیدا را آرزوی دیگر نیست
بس بود اگر گویی دادخواه من این است ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۲۳۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۵ - آنچه در شش جهات گردون است
گوهر بعدی:شماره ۱۱۷ - خم گر ز باده جرعه فشانی کند رواست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.