هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، به موضوعاتی مانند عشق، جوانی، غم، و راز و نیاز با معشوق می‌پردازد. شاعر از باده‌نوشی، سجده به بت، و دردهای عشق سخن می‌گوید و با استفاده از استعاره‌های زیبا، احساسات خود را بیان می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مضامین عرفانی و عاشقانه‌ای است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، برخی اشارات به باده‌نوشی و مفاهیم عمیق عرفانی نیازمند درک ادبی و تجربهٔ زندگی بیشتری است.

شماره ۱۱۷ - خم گر ز باده جرعه فشانی کند رواست

خم گر ز باده جرعه فشانی کند رواست
این پیر سالخورده جوانی کند رواست ۱

دارد بتی چو شیشهٔ می در بغل کسی
گر سجده ها به خویش نهانی کند رواست ۲

این ساحری که مردم چشم تو می کند
از بحر و بر خراج ستانی کند رواست ۳

زخم خدنگ چشم سیاهی است در دلم
چشمم به گریه سرمه فشانی کند رواست ۴

ز این داستان که کام شکر، تلخ می کند
در چشم بخت خواب گرانی کند رواست ۵

پر در پر است ترکش مژگان ز تیر ناز
ابرو به غمزه سخت کمانی کند رواست ۶

آن صورتی که عکس تو با لطف خویشتن
گر طعنه ها به صورت مانی کند رواست ۷

جان را به یاد لعل لبی کنده ای اگر
سنگ سر مزار تو کانی کند رواست ۸

در شهر و در دیار ز فرعونیان پرند
موسی اگر به دشت، شبانی کند رواست ۹

تا داغ های ما نکند گل به چشم غیر
گر موسم بهار خزانی کند رواست ۱۰

آن را که لطف، زندهٔ دارالابد کند
قهرش اگر بیاید و فانی کند رواست ۱۱

آن را که خسته است سعیدا دلش ز غم
در گفتگوی شکسته زبانی کند رواست ۱۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۲
کانال گوهرین در ایتا
۲۲۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۶ - در مبند بر رویم سجده گاه من این است
گوهر بعدی:شماره ۱۱۸ - از راه دیده دل بر جانان رود رواست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.